ارامش جاودانه می خواهم

بر حسرت دل دگر نیافزایم

اسایش بیکرانه می خواهم

پا بر سر دل نهاده می گویم

بگذشتن از ان ستیزه جو خوش تر

 یک بوسه زجام زهر بگرفتن

از بوسه اتشین او خوش تر

پنداشت اگر شبی به سر مستی

در بستر عشق او سحر کردم

شبهای دگر که رفته از عمرم

در دامن دیگران به سر کردم

دیگر نکنم ز روی نادانی

قربانی عشق او غرورم را

شاید که چو بگذرم از او یابم

ان گمشده شادی و سرورم را

انکس که مرا نشاط و هستی داد

انکس که مرا امید و شادی بود

هر جا که نشست بی تامل گفت

او یک زن ساده لوح عادی بود

می سوزم از این دو رویی و نیرنگ

یکرنگی کودکانه می خواهم

ای مرگ از ان لبان خاموشت

یک بوسه جاودانه می خواهم

رو پیش زنی ببر غرورت را

کاو عشق تو را به هیچ نشمارد

ان پیکر داغ و دردمندت را

با مهر به روی سینه نفشارد

عشقی که تو را نثار ره کردم

در سینه ی دیگری نخواهی یافت

زان بوسه که بر لبانت افشاندم

سوزنده تر اذری نخواهی یافت

در جستجوی تو نگاه تو

دیگر نرود نگاه بی تابم

اندیشه ی ان دو چشم رویایی

هرگز نبرد ز دیدگان خوابم

دیگر به هوای لحظه ای دیدار

دنبال تو در به در نمی گردم

دنبال تو ای امید بی حاصل

دیوانه و بی خبر نمی گردم

در ظلمت ان اتاقک خاموش

بیچاره و منتظر نمی مانم

هر لحظه نظر به در نمی دوزم

و ان اه نهان به لب نمی رانم